ISTORIJA
Na podrucju koje zahvata teritorija Bajmoka nisu vrsena nikakva arheoloska ispitivanja. Ipak, arheolozi smatraju da je na tom prostoru postojalo naselje jos u 10. veku pre nase ere, a mozda jos i ranije. Medutim, da je to zaista tako, ne postoje verodostojni dokazi, jedino se moze tvrditi da su na ovom podrucju ziveli Avari i plemena Sarmata. O tome svedoce ostaci groblja otkrivenog na jugoistocnom delu Bajmoka, udaljenom od centra Bajmoka oko jedan kilometar, na delu zvanom Kalvarija. Do otkrica groblja je doslo sasvim slucajno za vreme izgradnje puta prema Subotici, 1927. godine.
Arheoloske iskopine nadjene na tome mestu poticu iz perioda od I do IV veka nove ere i nalaze se i danas u Gradskom muzeju u Somboru.Ono sto bi bilo vredno pomena jesu jedna vaza i niska djerdana iz razdoblja velikih seoba naroda. Istorijski je dokazano da na ovom podrucju nisu ziveli Rimljani, ali zato rimski novac iz vremena imperatora Hadrijana, Dioklecijana i Konstantina III, naden prilikom oranja, ukazuje na postojanje je trgovackih veza izmedu plemena Jasiga i Sarmata sa Rimljanima.
Prvi pisani dokumenat koji se odnosi na Bajmok potice iz 15. veka i u njemu se naselje prvi put spominje kao selo.
BAJMOK U DOBA TURAKA
Posle zauzimanja Beograda 1522. godine Turci nastavljaju svoja osvajanja prema severu i godine 1526. po zavrsetku bitke kod Mohaca, zauzimaju teritoriju Madjarske zajedno sa Budimom. Bajmok ce u sastavu Somborske nahije pripasti Segedinskom sandzaku.
Na osnovu ovih i drugih brojnih podataka moze se izvesti zakljucak da Bajmok kao naselje za vreme turske vladavine nikad nije prestajao da postoji, menjao je samo broj stanovnika u pojedinim periodima.
Konacnim povlacenjem Turaka sa ovih teritorija krajem 17. veka (posle bitke kod Sente 1697. godine) Bajmok se spominje jos dva puta: 1702. i 1743. godine, kad je selo pripojeno Subotici.
Politika Marije Terezije ide u prilog ponovnom naseljavanju Bajmoka. Godine 1763. carica salje svog komornog savetnika Kotman Antala (Cothman Antal) u Backu i Banat da izvrsi pripreme naseljavanja Nemaca u ove krajeve. Putujuci u Suboticu preko Bajmoka savetniku je zapao za oko Bajmok sa svojim nacinom zivljenja. Predeli oko salasa predstavljali su idealno skroviste za »becare«, jer »gvozdena« ruka vlasti dovde nije dopirala, pa su se iz dana u dan sve vise razularivali.
Krajem 1763. godine (28. decembra) Kotman Antal je podneo zvestaj sa puta i u njemu izneo predlog da se bajmocka i ludoska pustara nasele, kako bi se olaksao transport vojnika.
Krajem 1771. godine gradska komisija vrsi premereravanje naselja i odreduje mesto za izgradnju vaznijih zgrada. U centru sela, na mestu gde se doskora nalazila takozvana »Bergerova« skola, sagradena je krcma (Becseli Csarda), a na mestu kapele ciji su zidovi bili od naboja, izgradena je crkva cije je obnavljanje izvrseno 1845. godine.
BAJMOK POSLE PRVOG SVETSKOG RATA
Zavrsetkom prvog svetskog rata povucena je i utvrdejna drzavna granica prema Madjarskoj na svega 9 km od centra Bajmoka. Na severnom delu sela, preko pruge Subotica — Sombor, na Rati, vrsi se parcelisanje zemljista i naseljavanje dobrovoljaca iz prvog svetskog rata iz Crne Gore, Srbije i Like, te kolonista iz srezova Kacrnar Gara i Bacalmas koji povlacenjem drzavne granice nisu pripali Jugoslaviji. Proces naseljavanja izvrsen je u razdoblju od 1921. do, uglavnom, 1924. godine.
Naselje Rata je sastavni deo Bajmoka, a naziv je dobilo po nacinu otplate dobivenog zemljista (na rate) jos 1906. godine.
Na udaljenosti od svega 6 km od centra Bajmoka na istok, prema Subotici, sredinom tridesetih godina (1925) na slican nacin kao i na Rati kolonistima i dobrovoljcima iz prvog svetskog rata dodeljene su parcele obradivog zemljista i placevi za izgradnju kuca. Tako je nastalo naselje koje je dobilo naziv Misicevo po Zivojinu Misicu, komandantu srpske vojske na solunskom frontu.
DRUGI SVETSKI RAT
U razdoblju od 1941. — 1944. godine Bajmok je bio pod okupacijom fasisticke Madjarske. Okupatori su uspostavili svoju vlast. Slovensko stanovnistvo je palo u nemilost. Svi naseljenici, dobrovoljci i kolonisti sa Rate i Misiceva deportovani su u logore u Barcu i Sarvaru, u Madjarskoj, u kojima je njihov najveci broj ostao do zavrsetka rata. U domove deportiraca naseljeni su seljaci iz Erdelja i Bukovine, koji su tu ziveli sve do kraja septembra 1944. godine.
BAJMOK POSLE DRUGOG SVETSKOG RATA
Jesen godine 1944. bila je veoma burna. Jedinice NOV i Crvene armije pocetkom oktobra 1944. godine pomerale su front prema severu i u tom naletu za nekoliko dana oslobodile celu severnu Backu. Bajmocani su doziveli zeljno ocekivanu slobodu 19. oktobra 1944. godine.
